Nov 4, 2008

ျမန္မာျပည္သို ့ေပးစာ

ေရမီးထိန္လင္းစြာနဲ႔ လွပေနတက္တဲ့ ဥယ်ာဥ္ၾကီးေတြ
မိုးျပာေရာင္ ေနာက္ခံေအာက္က အေဆာက္အဦးၾကီးေတြ
ၾကားမွေနရေပမဲ့
အိမ္က်ိဳအိမ္ၾကားက တဲပုတ္ ကေလးက
က်မ ညတိုင္း မက္တဲ့အိမ္မက္ပါ။

ကေလးက အစ " ဟလို " ဆိုတဲ့ ႏဳွတ္ဆက္သံေတြၾကားတိုင္း
ရြာ ဦး ေက်ာင္း ေခါင္း ေလာင္း သံၾကား
မဂၤလာပါ ႏွဳတ္ဆက္ ဖူးတဲ့ ေက်ာင္းေလးကို သတိရတယ္။

YOU and I ဆိုတဲ ့စကားႏွစ္ လံုး မျဖစ္ မေနေျပာေနရေပမဲ ့
ေခါင္းငံု ့ လက္ပိုက္ ျဖတ္ေလွ်ာက္တက္တဲ့
အက်င့္ကို ေတာ့ဘယ္ေတာ့မွ မေဖ်ာက္ပါဘူး ။

၀က္သားနဲ ့ဘာဘီက်ဴးကို စားေန ခ်ိန္မွာ
အေမ့ ေခြ်းႏွဲစာ နဲ ့ေၾကြးတဲ့
့ပဲျပဳတ္ နဲ ထမင္းၾကမ္းကို အမွတ္ရတယ္။

မက္ေဒါနယ္က ဟန္ဘာကာနဲ ့
ကိုကာကိုလာကို အစာေျပသံုး ေဆာင္ေနေပမဲ ့...
လက္ဖက္သုတ္နဲ ့ေရေႏြးၾကမ္းေလာက္မႏွစ္သက္ဖူးပါဘူး။

ေပ်ာ္ရာ မွာ မေန ေတာ္ရမွာ ေန
ေက်ာင္း လခေပးႏုိင္ေအာင္ ၾကိဳးစားေနတဲ့အခ်ိန္
အင္းလွ်ားလမ္း မွာ အတြဲကိုယ္စီနဲ ့လမ္းေလွ်ာက္ႏုိင္တဲ့
မင္းတို ့ဘ၀ေတြကို လည္း အားက်ပါတယ္။

လုပ္ငန္းခြင္ျပီးလုိ ့ ေက်ာင္းကို အေျပးသြားတဲ့အခါ
သူငယ္ခ်င္းေတြ နဲ ့အတူ ေၾကာ္ဆိုင္မွာ ထုိင္ခ်င္ လိုက္တာ
လုိ ့ေတာင့္တမိတာလဲအေမာပါ။

၀င္းလက္ျပိဳးျပက္ေနတဲ့ မွန္ခန္းထဲကကာပူခ်ီနိ ေသာက္တိုင္း
ေက်ာင္း က အျပန္ေသာက္ေနၾက
ကားဂိတ္နားက ေရခဲေရဆုိင္ေလးကို လည္း သတိရပါတယ္။

ႏွင္းဒဏ္ ခံႏိုင္ ေအာင္
ဂ်င္းေဘာင္းဘီေတြ ၀တ္ထားရေပမဲ့
ျမန္မာမိန္းခေလး တေယာက္ဆိုတာကို လည္း
ဘယ္တုန္း က မွ မေမ့ပါဘူး။

မတက္သာ လုိ ့အေ၀းမွာ ေနရေပမဲ့
တေန ့မွေမ့မရတာ က က်မခ်စ္ တဲ့ အမိေျမပါ။

အနာဂါတ္ေတြ ကို
ေမွ်ာ္ေမွ်ာ္ ၾကည့္ရင္း
တလွမ္း ျခင္း လွမ္း ေလွ်က္ ေနတဲ့
ေျခလွမ္းေတြအဆံုး ပန္းတိုင္ကို ေရာက္
အေတာင္ ေတြ မေညာင္းခင္
ရည္မွန္းခ်က္ေတြ ျပည့္ခဲ့မယ္ဆို
အေျပးတေခါက္ အေရာက္လာခဲ့ပါဦးမယ္

ျမန္မာျပည္ရယ္။

25 ေယာက္က ဒီလိုေလးေတြေျပာသြားၾကျပီ:

sait phay yar said...

ညေလးေရ ေကာင္းလိုက္တဲ႕အေတြးေလး
ေက်းဇူးပါညီမေ၇

အလွတရား said...

ညေလးရယ္
အေရးအသားကေတာ့ ေကာင္းလုိက္တာကြာ.။

"ႏွင္းဒဏ္ခံနုိင္ေအာင္
ဂ်င္းေဘာင္းဘီေတြ ၀တ္ထားရေပမဲ့
ျမန္မာမိန္းကေလး တစ္ေယာက္ဆုိတာကုိလည္း
ဘယ္တုန္းကမွ မေမ့ပါဘူး။"

အဲဒီစာသားေလးေတြကုိ အၾကိဳက္ဆုံးပဲ။ ဒါေလးကေတာ့ ျမန္မာ အမိ်ဳးသမီးေတြေကာ အမ်ိဳးသားေတြပါ ျဖစ္မိမဲ့ ခံစားခ်က္ကေလးပါ။

တုိ႔အားလုံးဟာ ညေလးေျပာတဲ့ ခံစားခ်က္ေလးေတြ အတုိင္း အမိေျမကုိ စာေရး ခ်င္ေန ၾကတာပါ။ အားလုံးရဲ့ ခံစားခ်က္ေလးေတြကုိ အနွစ္ခ်ဳပ္ျပီး ေရးသြားတဲ့ အတြက္ ေက်းဇူးလည္း တင္ပါတယ္။ ကုိယ္ခ်င္းလည္း စာပါတယ္။
တဲပုတ္ေလးေတြကုိသတိရတယ္။
စာသင္ေက်ာင္းစုတ္စုတ္ေလးေတြ သတိရတယ္။
ပဲျပဳတ္ထမင္းကုိသတိရတယ္။
လက္ဖက္သုတ္ေ၇ေႏြးၾကမ္းကုိ သတိ၇တယ္။

"မတတ္သာလုိ႔ အေ၀းမွာေနရေပမဲ့
တစ္ေန႔မွ ေမ့မရတာက က်မခ်စ္တဲ့ အမိေျမပါ။"

မတတ္သာလုိ႔ အေ၀းမွာေနၾကရတာပါပဲ။ တတ္သာလုိ႔ကေတာ့ မိနစ္ေတာင္ မဆုိင္းပါဘူးေလ။ ဆရာတစ္ဦးေျပာဖူးသလုိ အတၱလႏၱိတ္ သမုဒၵရာကုိ တစ္ပတ္ပတ္ေလွ်ာက္ရင္ ငါအိမ္ျပန္ေရာက္မွာပဲ လို႔ ေတာင္ ေတြးမိေကာင္း ေတြးမိမယ္။

ကုိင္း..ညေလး..ရည္မွန္းခ်က္ ျမန္ျမန္ျပည့္ျပီး အမိေျမကုိ ျမန္ျမန္ျပန္ေရာက္ပါေစဗ်ာ။ အဆင္ေျပခ်မ္းေျမ႔ပါေစ။
(ဆုေပးထားတဲ့အတြက္ လာကန္ေတာ့ဦးေနာ္ ):P

ေယာနသံစင္ေရာ္ said...

ညီမေလး…
ေခါင္းငုံလက္ပုိက္ေလွ်ာက္တဲ့
အက်င့္ေလးကုိဘယ္ေတာ့မွ မေဖ်ာက္ပါဘူး
အဲဒီ… စာပုိဒ္ေလးကုိႀကိဳက္တယ္။

MTZO said...

ငွက္ငယ္ေလးေ၇ လာလည္ပါတယ္...
ဒီ Post ေလးကုိႀကိဳက္တယ္။
ငွက္ငယ္ေလးရဲ့ ရည္မွန္းခ်က္ ျမန္ျမန္ျပည့္ျပီး အမိေျမကုိ ျမန္ျမန္ျပန္ေရာက္ပါေစ...

ပုလဲ said...

ငွက္ငယ္ေလးေရ အေရးအသားေလးကေတာ့တကယ္ေကာင္းတယ္ ပုလဲလည္း အေမ့ပဲျပဳတ္နဲ႔ထမင္းၾကမ္းကိုအရမ္းၾကိဳက္တာ အမိေျမေတာ့လြမ္းမိသား ...
အားေပးေနမယ္ေနာ္ ...

thihanyein said...

အေရးအသားေလးေကာင္းလိုက္တာကြယ္
အကိုေတာင္လြမ္းမိသြားတယ္
ရႊင္လန္းခ်မ္းေၿမ့ပါေစကြယ္

အခ်စ္မဲ႔ဂစ္တာ said...

အေတြးေလးကို သေဘာက်တယ္ဗ်.. အျမန္ဆံုးရည္မွန္းခ်က္ေတြျပည့္ၿပီး ျပန္လာနိဳင္ပါေစဗ်ာ..။

Ye Yint Thet Zwe said...

ငွက္ငယ္ေလးေရ
တို ့တေတြအားလံုးဟာဧည့္သည္ေတြပါ။
အခ်ိန္တန္ရင္ အိမ္ျပန္ၾကရမွာေပါ့။
အမိေျမကို လြမ္းတဲ့ ခ်စ္တဲ့ အေရာင္ တူလွခ်ည္ရဲ ့။
ဆြဲဆြဲၿမဲၿမဲယံုၾကည္ထားတယ္။
သူစိမ္းေျမမွာ ဘယ္ေတာ့မွ ေခါင္းမခ်ဘူးဆိုတာ။

- said...

သယ္ခ်င္း
ရည္မွန္းခ်က္ျပည့္ေအာင္သာ ႀကိဳးစားပါ၊ အမိ ျမန္မာႏုိင္ငံႀကီးက ထြက္မေျပးပါဘူး၊ လသာရက္မွာ ေစာင့္ေနပါမယ္ (မီးမလာလုိ႔ပါ)
သိပ္ေကာင္းတုိ႔ ပုိ႔စ္ေလးပါ။
ခင္မင္လ်က္
http://winzaw-mdy.blogspot.com

၀ါ၀ါခုိင္မင္း said...

မတက္သာ လုိ ့အေ၀းမွာ ေနရေပမဲ့
တေန ့မွေမ့မရတာ က က်မခ်စ္ တဲ့ အမိေျမပါ။

ညီမေလး ေရးတာေလးဖတ္ျပီး ပိုလြမ္းသြားျပီ။ း(
ေတာ္လိုက္တဲ႔ ညီမေလး။

ko wai said...

ကဗ်ာေလးက အရမ္း ခံစားရတယ္ကြာ တကယ္ေျပာတာပါ
က်ေနာ္လဲ ျမန္မာျပည္ကိုခြဲရေတာ့မွာဆိုေတာ့ ဒီလိုဘဲ ခံစားေနရတယ္ေလ

အိပ္မက္နိဒါန္း said...

တစ္ေန႔ေတာ့ ဒို႔တစ္ေတြျပန္ၾကရမွာပါ။ ခုေတာ့ အားတင္းၿပီးႀကိဳးစားေနဦးေနာ္....

Republic said...

ဟုတ္ကဲ့ ၊၊ ရည္မွန္းခ်က္ေတြ ျပည့္ခဲ့ရင္ အေျပးတစ္ေခါက္သြားလိုက္ပါဦးေလ ၊၊

thinzar said...

you and I ဆိုတဲ့စကားႏွစ္လံုး မျဖစ္မေနေျပာေနရေပမယ့္
ေခါင္းငုံလက္ပုိက္ေလွ်ာက္တဲ့
အက်င့္ေလးကုိဘယ္ေတာ့မွ မေဖ်ာက္ပါဘူး....

မွန္လိုက္တာ ငွက္ငယ္ေလးေရ။
ရည္မွန္းခ်က္ေတြျပည့္တဲ့တစ္ခ်ိန္
တို႕ေတြ အေျပးတစ္ေခါက္ျပန္ၾကရေအာင္ေနာ္...

ငွက္ငယ္ေလး
ႀကိဳးစားထားေနာ္...

ဂ်ဴ၀သန္ said...

ေျပာသြားတာေတြမ်ားေနေတာ့ ..... ဘာေတြေရြးေျပာရမလဲမသိဘူး..... မေရြးေတာ့ဘူး။ အားလံုးေကာင္းတယ္..... တကယ္ကို ခံစားရတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေရ ႀကိဳးစားထားကြ!!!!!!
ျမန္မာျပည္မွာ ငါတို႔ေတြ ဆံုရပါအံုးမယ္..... ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးေပါ့။ ဟုတ္တယ္ ျမန္မာျပည္မွာ ဆံုႀကရအံုးမယ္.....

ဇင္ေယာ္ said...

ဒို ့ေတြဟာ အိမ္ကခဏ အၿပင္ထြက္လာခဲ့ၾကတဲ့ အိမ္သူအိမ္သားေတြပါပဲ။ အခ်ိန္တန္ရင္ အိမ္ကို ၿပန္ခြင့္ရၾကဦးမွာပါ ညီမေရ။ ၿပန္ခြင့္ရမယ့္ အခ်ိန္ေလးေတြကို ေမွ်ာ္မွန္းရင္း ရည္မွန္းခ်က္ေတြ ၿပည့္ေၿမာက္ေအာင္ၿမင္ေအာင္ ၾကိဳးစားႏိုင္ပါေစ ညီမေရ

Dream said...

ေကာင္းလုိက္တဲ့အေတြးေလး.. မုိက္တယ္...

အလုပ္မ်ားေနလို႔မေရာက္ေပမယ့္ တီတီငွက္ ကိုလည္းလြမ္းတယ္...
ဟားဟား
ေက်းဇူးေနာ္... :P :P

အ႐ုပ္ကေလး said...

YOU and I ဆိုတဲ ့စကားႏွစ္ လံုး မျဖစ္ မေနေျပာေနရေပမဲ ့
ေခါင္းငံု ့ လက္ပိုက္ ျဖတ္ေလွ်ာက္တက္တဲ့
အက်င့္ကို ေတာ့ဘယ္ေတာ့မွ မေဖ်ာက္ပါဘူး ။

အေမ့ ေခြ်းႏွဲစာ နဲ ့ေၾကြးတဲ့
့ပဲျပဳတ္ နဲ ထမင္းၾကမ္းကို အမွတ္ရတယ္။

ေက်ာင္း က အျပန္ေသာက္ေနၾက
ကားဂိတ္နားက ေရခဲေရဆုိင္ေလးကို လည္း သတိရပါတယ္။

ႏွင္းဒဏ္ ခံႏိုင္ ေအာင္
ဂ်င္းေဘာင္းဘီေတြ ၀တ္ထားရေပမဲ့
ျမန္မာမိန္းခေလး တေယာက္ဆိုတာကို လည္း
ဘယ္တုန္း က မွ မေမ့ပါဘူး

အဲစာသားေလးေတြ ပိုႏွစ္သက္တယ္
တစ္ပုဒ္လံုးလည္း ေကာင္းတယ္
ညီမေလး တစ္ေယာက္ ဘ၀အေမာေတြ ေျပေပ်ာက္လို႔ ခ်စ္ေသာ အမိေျမရဲ႕ အေငြ႕အသက္ေလးကို ျမန္စြာ ႐ွႈ႐ိႈက္ႏိုင္ပါေစလို႔ ဆုေတာင္းေပးပါတယ္ ...

မိုးေသာက္ said...

ႏွင္းဒဏ္ ခံႏိုင္ ေအာင္
ဂ်င္းေဘာင္းဘီေတြ ၀တ္ထားရေပမဲ့
ျမန္မာမိန္းခေလး တေယာက္ဆိုတာကို လည္း
ဘယ္တုန္း က မွ မေမ့ပါဘူး။

ဒီအပုဒ္ေလး အၾကိဳက္ဆံုးပဲ ...
တည္ျငိမ္ခိုင္ျမဲတဲ့ စိတ္ထားကို ေပၚလြင္တယ္ ..
ကဗ်ာေကာင္းေလးပါပဲဗ်ာ ...
အေမ့လက္ရာ ထမင္းၾကမ္းနဲ႕ ပဲျပဳတ္ကိုေတာ့ မလြမ္းဖူးဘူး အိမ္မွာ အဲ့လုိမ်ိဳးတစ္ခါမွ မစားဖူးလို႕ :P
မနက္လင္းရင္ မီးဖိုၾကီးေဘးမွာ မိသားစု ၀ိုင္းဖြဲ႕ျပီး ကင္စား ေၾကာ္စားခဲ့ရတဲ့ ေခါပုတ္နဲ႕ ဆတ္သားေျခာက္ မီးဖုတ္ ဆီစမ္း ကိုပဲ လြမ္းတယ္ :P

ဗီလိန္ said...

တစ္ေန႔ေတာ့ အမိေျမမွာ အားလံုးျပန္ဆံုၾကတာေပါ့ဗ်ာ

ၿဖိဳးငယ္ said...

ေၾသာ္ အလြမ္း ..အလြမ္း ... အလြမ္းထဲမွာ ျမန္မာျပည္ကို လြမ္းတဲ့ အလြမ္းကလည္း ေတာ္ေတာ္ျပင္းထန္တယ္ဗ်ာ

မိုုးၾကယ္ said...

ကဗ်ာဖတ္ျပီးလြမ္းသြားပါတယ္။ ျမန္မာျပည္ကိုုတစ္ေန႔ျပန္ၾကပါစိုု႔။

flowerworld said...

ကဗ်ာေလးဖတ္ျပီးျမန္မာျပည္ကိုေတာင္ထျပန္ခ်င္လာျပီး
အေမ့ရဲ႕ပဲျပဳတ္နဲ႔ထမင္းေၾကာ္ေလးလဲလြမ္းတယ္..တကယ္ပဲ
ရည္မွန္းခ်က္ပန္းတိုင္ကိုျမန္ျမန္ေရာက္လို႔အမိေျမကို ျမန္ျမန္ျပန္နိုင္ေစဗ်ာ

ဟန္လင္းထြန္း said...

အေကာင္ဆုံးကဗ်ာေလး လုိ႔ ခံစားမိတယ္။

တက္လူငယ္ said...

အေရးအသားက ေျပာခ်င္တာကုိ ေပၚလြင္သြားတယ္။ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းတဲ့ ခံစားခ်က္ပါ။ စာဖတ္ေနသူရင္ထဲကေနပါ လုိက္ပါထိရွၿပီးေတာ့ ခံစားသြားမိတယ္။ ေရးပါ..ဒါမ်ဳိးေတြ။ အားေပးတယ္။