.

သတိတရနဲ႔ ၿပန္လည္တူးေဖာ္ၾကည့္တိုင္း
ႏွလံုသားေလး စူးနင့္နာက်င္ေနရတယ္
ေၿခတစ္လွမ္း လွမ္းတိုင္း
မင္းနာမည္ကိုမွ တဖြဖြ
ေရရြတ္မိေနတုန္း ...

မေၿပာရက္ခဲ့ပါဘူး
ေမွာ္မတတ္တဲ့ငါ့ကိုမွ
ဘာေၾကာင့္ေရြးၿပီး ပစ္ခတ္ခဲ့သလဲ လို႔ ..
ေမးလဲမေမးရက္ခဲ့ဘူး
အခ်စ္ဆိုတာက
ၾကားေနက်အတုအေယာင္ေတြထဲကတစ္ခုပဲ လား လို႔ ..

ခြဲခြာၿခင္းေတြ လိမ့္ဆင္းလာတဲ့
မင္းရင္ခြင္ကမ္းပါးမွာ
တစ္စံုတစ္ရာမစြန္းထင္းခဲ့ေ ပမယ့္
အမည္မေဖာ္နိုင္တဲ့၀မ္းနဲေၾကကြဲဖ ြယ္ရာ တစ္စံုတစ္ရာေတြဟာ
ငါ့မ်က္၀န္းမွာ တြဲလြဲခိုေနခဲ့တယ္…

(သုည)

ဘဝလမ္းက..
ေကြ ့ေကာက္လုိက္တာ.....

က်မကမာၻမွာ..
ပိေတာက္ပန္းေတြမေဝေသးဘူး.. .
နားခုိစရာ သစၥာအကိုင္းအခတ္ေတြမရွိေသး ဘူး.. .

ေရတံခြန္တခု..
ေဒါင္လုိက္စင္းစင္းေသလုိ ့
ဘယ္သူေတြကမ်ား "တည္ျငိမ္ျခင္း" ကို
ခါးျဖတ္ရိုက္ခ်ိဳးခ်င္ၾကတာ လဲ?

ေမေမသိတဲ့က်မက...
ေခါင္းမငံု ့တက္သလို
ေမာ့လည္း မၾကည့္တက္ဘူး...
သည္းခံျခင္းကို ေပ်ာ့ညံ့ျခင္းလို ့ တခ်ိဳ ့ကယူမွတ္မွားေနရင္လည္း...
ဒါေတြက...အေရးမၾကီးပါဘူး.. .

မနက္မိုးလင္းရင္
ျမက္ခင္းေပၚက ႏွင္းစက္ေလးေတြမေၾကြပါေစနဲ ့ဦး
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြလည္း...မ ပ်က္ေ စနဲ ့ဦး

ေမေမဖန္ဆင္းခဲ့တဲ့ က်မက...
ေငြေရာင္လိပ္ျပာေလးမဟုတ္သလ ို
ေရႊေရာင္ငွက္တေကာင္လည္း မဟုတ္ခဲ့ဖူး...
ဒူးမေထာက္ျဖစ္ေအာင္ ေမေမလက္ေဆာင္ေပးတဲ့ အေတာင္ပံတစ္စံုေတာ့ရွိပါတယ ္...

တၾကိမ္ခါမက
လနဲ ့မိတ္ဖြဲ ့ဖူးတယ္...
ညနဲ ့ရင္းႏွီးဖူးတယ္...
ခက္ထန္လြန္းတဲ့ ေန ့ေတြနဲ ့စိတ္ဆိုးဖူးတယ္..
ဆန္ ့က်င္ဖက္ ဆန္လြန္းတဲ့ေလနဲ ့ကြဲလြဲဖူးတယ္...

ဒါေပမဲ့
ပ်ံသန္းျခင္းမွာ
ခက္ထန္ျပီးရင္း ခက္ထန္ေနတဲ့ မုန္တိုင္းေတြနဲ ့
ရပ္တန္ ့မသြားဘူး...
လမ္းမမွားဘူး...
ေနာက္လွည့္ ပ်ံသန္းမသြားပါဘူး....။

ထစ္ထစ္ခ်ဳန္းခ်ဳန္းနဲ ့ရြာလုိက္တဲ့မိုး
ဘယ္ေလာက္ေတာင္ အျငိဳးၾကီးသြားမွန္းမသိေအာ င္
ရက္စက္လြန္းတဲ့ အဲ့ဒီညကိုအမွတ္ရလိုက္တာ... .။

ရာသီနက္ေတြက ဆိုးသထက္ဆိုးလာလုိက္ပံုမ်ာ း
တခါက ရွဴရွိဳက္ခဲ့ဖူးတဲ့ ညေမႊးပန္းရနံ ့ေတြေတာင္
ဘယ္ေရာက္သြားလည္း မသိႏုိင္ၾကေတာ့....။

ဒူးေထာက္ျခင္းနဲ ့အရွံဳးေပးျခင္းကို မုန္းတီးလြန္းလို ့
ဒုိင္ယာရီထဲမွာေတာင္ ထည့္မေရးဖူးတဲ့ က်မ
စာနာမွဳ ျမဴတမွဳံမွ်ေတာင္မရွိတဲ့ မ်က္ဝန္းတစံုကိုစူးစူးစုိက္စုိက ္ၾကည့္ရင္း....
အေရာင္ျပယ္စမာနေတြကို ပိုပိုျပီးခ်စ္တက္လာခဲ့ျပန္တယ္. ....။

ကဗ်ာေခါင္းစဥ္ဘယ္လုိေပးရမွန္းေတာင္မသိေတာ့ပါဘူး..

ဘာမွမေျပာပဲ ထြက္သြားလုိက္ပါ
ခဲထားတဲ့ ငါ့ ႏွဳတ္ခမ္းေတြ
ရဲရဲနီတဲ့ ေသြးစက္ေတြက်တဲ့တုိင္ေအာင္
မင္းနာမည္ကို ထပ္မေခၚေတာ့ဘူး
တိတ္ဆိတ္တဲ့ နံရံေတြၾကာမွာ
ငါ့ ဒဏ္ရာေတြကို ေျမျမဳပ္ျပစ္မယ္
ခ်စ္တက္ ျခင္းဆိုတာ တကယ္ေတာ့
က်ရွံဳးမွဳေတြကို ေရေလာင္းထားတဲ့
အဆိပ္ပင္တပင္ပါပဲ.....။

ငါလိုခ်င္တာ သတိရျခင္းတခုထက္မပိုခဲ့ပါဘူး
ဒါေပမဲ့ ဥပခါျပဳေကာင္းကင္ၾကီးက

စာနာစိတ္တခုနဲ ့ငါတမ္းတမွဳကို
ေယာင္လုိ ့ေတာင့္လွည့္မၾကည့္ခဲ့ဘူး...။

ငါအေမွ်ာ္လင့္ရဆံုး အနာဂါတ္လမ္းမွာ
နင္ေ၀ဒနာေတြျဖန္ ့ၾကဲေတာ့
တမက္တေမာနဲ ့လိုက္ေကာက္......
အျမတ္တႏိုး သိမ္းထားတက္တာက
ခပ္ည့ံည့ံ အိမ္မက္ေတြကိုတန္ဖိုးထားတဲ့
အသံုးမက်တဲ့ငါ....။

ငါလိုခ်င္တဲ့အရာေတြအတြက္

ငါ့ဘက္ကျပန္ေပးဆပ္ခဲ့တာေတာင္
သစြာတရားနဲ ့ခ်စ္တက္ျခင္းရဲ ့ရလဒ္က...
အမည္မသိ ခံစားခ်က္ေတြနဲ ့

မြန္းက်ပ္စြာ ေဖာက္ထုတ္ခဲ့တဲ့
ငါ့ကဗ်ာေတြ ရိွဳက္သံထပ္ေစခဲ့တယ္...။

ပ်ားသကာလိုခ်ိဳျပီး
ေကာင္းကင္ထက္မာယာမ်ားတယ္
ရင္ထဲနင့္ေအာင္နာက်င္ေစတဲ့ ေ၀ဒနာ
အဲဒီဘူတာက စတာေပါ့
က်ိန္စာေတြမီးစလုပ္လို ့
ရင္ခြင္ထဲမီးေလာင္မွဳဒဏ္ရာ
ဘယ္သူျမင္ႏုိင္မွာမို ့လဲ
အသက္မရွိေတာ့တဲ့နံရံၾကား
ဘယ္သူ ဓါးနဲ ့ထိုးဦးမွာလဲ
ေၾကကြဲဖြယ္ေတြနဲ ့စီးဆင္းခဲ့ရသူမို
နံရံေတြလွဳပ္ႏိုးျပီး
ရင္ဖြင့္ရမွာလဲ အားနာတယ္။
(ေရးထားတာၾကာပါျပီ..အခုမွျပန္တင္လုိက္တာပါ..)

မြန္းက်ပ္တဲ့ စိတ္ကို ေဖာက္ထုတ္
ေၾကာက္ရြံ ့တဲ့စိတ္နဲ ့အရွံဳးေပးရမလား..
ေျပာင္းလဲ ျခင္းေတြ မ်ားေနတဲ့ဘ၀မွာ
ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းတစ္ခုတည္းကို ဆုတ္ကိုင္လုိ ့မရေသးျပန္ေတာ့
အားမတန္လို ့ မာန္ေလွ်ာ့ရျပန္တယ္
လာေလဦးေပါ့ေလာက "ဒဏ္" ရယ္

မရည္ရြယ္ခဲ့ပါဘူး..
ရင္ခြင္ရို္င္းေလးတစ္ပြင့္
မရွက္မေျကာက္၀န္ခံမိတယ္..
ေလာကရဲ ့ေပးသမွ်...
အတိုးေရာ.....
အရင္းေရာ...
တဂြမ္းဂြမ္းနဲ ့ကိုက္စားရဲေပမဲ့
မင္းမ်က္ႏွာညိဳးမွာကို
ေျကာက္ေနမိျပန္တယ္..........။

ဘာေပးလို ့ဘာရမွာလဲမသိတာထက္စာရင္
က်မလိုခ်င္တာေတြ ကို
က်မဆီကေနျပန္ေပးေနခဲ့တယ္...

ခုန္လိုက္တိုင္းလို
မင္းနာမည္ေခၚေနတဲ့
က်မႏွလံုးသားကို
တခါတရံ...
ျပန္မုန္းမိျပန္တယ္......။

အလြမ္းနဲ ့ေငြ ့ရည္ဖြဲ ့
မ်က္ရည္ေတြ မိုးအျဖစ္နဲ ့ရြာခ်တဲ့အခါ
ငါ့ ကမာၻမွာ မုန္တိုင္းထန္သြားတယ္
အဆင္မေျပျခင္းဆိုတဲ့ ေလးဆိုး
အတင္းအျပင္းထိုးႏွက္လိုက္တ ဲ့အခါ
ဘယ္ညာယုိင္ထိုးလို ့
ကံၾကမၼာဆိုးကိုပဲအငိုနဲ ့ေခ်ာ့သိပ္ရမတဲ့လား
ေတာေျခာက္သံမွာ မ်က္ရည္၀ဲတာ
ေပ်ာ့ညံ့သူေတြရဲ ့အလုပ္ပါဆိုေပမဲ့
သစ္ရြက္ေၾကြသံမွာငါ့
ႏွလံုးသားတုန္ရီသြားတာပါ.. ။

(ေရးထားတာၾကာပါျပီ..အခုမွျပန္တင္လုိက္တာပါ..)

က်မဟာ ကာရံမညီ သံစဥ္မရွိတဲ့
ကဗ်ာ တပုဒ္ သက္သက္ျဖစ္တယ္။

တခါတေလမွာ
ေလေတြနဲ ့ကခုန္တယ္

တခါတေလမွာ
ေနေရာင္ေတြ နဲ ့ေတာက္ပတယ္

တခါတေလမွာ
မိုးေတြနဲ ့အတူ ငိုတယ္

က်မ အိမ္မက္ေတြထဲ မွာ
က်မဟာ က်ရွံဳးသူ သက္သက္ပါပဲ

ေျခာက္လွန္ ့ျခင္းေတြက
က်မရဲ ့အေကာင္းဆံုး သူငယ္ခ်င္းေတြေပါ့

က်မဟာ ရွင္သန္္မွဳေတြ အတြက္ ေမွ်ာ္လင့္တယ္
ေသဆံုးျခင္း အတြက္ အသက္ရွင္တယ္
ဘာမွ မရွိျခင္းေတြ ကို ပဲ ခံစားတယ္
က်မဟာ ဘာမွ မဟုတ္တဲ့ ကဗ်ာ တပုဒ္ပါပဲ။

က်မ ျပံဳးေနတယ္
ဒါေပမဲ ့ေၾကကြဲေနတယ္.....

က်မ နာက်ည္းေနတယ္
ဒါေပမဲ့ ေမတၱာထားတယ္.....

က်မငိုေနတယ္
ဒါေပမဲ့ မ်က္ရည္မက်ဘူး.....

က်မေခါင္းငံု ့ထားတယ္
ဒါေပမဲ့ အရွံဳးမေပးဘူး.....

က်မလက္ ေျမွာက္ထားခ်င္ ထားလိမ့္မယ္
ဒါေပမဲ့ ဘယ္ေတာ့မွ ဒူးမေထာက္ဘူး.....

"ေတာက္"

နားက်ည္းစြာထြက္ က်သြားတဲ့အသံ

ရင္ခြင္ပတ္ ၾကားအက္သံေပါ့

အမုန္းတရားေတာ့မပါ, ပါဘူး

သင္ခန္းစာတခု တူးေဖာ္မိတယ္

အထူးပဲေက်းဇူး တင္ပါတယ္

သူတို ့ေျပာတဲ့ "ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္"

သူ ့တို ့ေျပာတဲ့ "ဂရုဏာ"

သူတို ့သူတို ့ေတြေျပာေနၾကတဲ့ "သိကၡာ"

အဓိပၸါယ္ ရွာမရပါဘူး

သိပ္လြယ္လြန္းတဲ့စကား

ဘာမ်ားလဲလို ့

မာယာမ်ားတဲ့သူေတြပါ

ေလာက ကို လွည့္ဖ်ား

ရိုးသားမွဳကို အေရာင္ခ်ယ္

နာမည္အတု ကို အလုအယက္ လိုခ်င္ၾကတဲ့သူေတြ

ဘာတဲ့ ေျပာပါေသးတယ္ "လူၾကီးလူေကာင္း" တဲ့။

....................................

ဘရယ္ေတာ့ ဟုတ္ပါဘူး ခံျပင္း စိတ္ေလး တခုေၾကာင့္ေရးမိသြားတာ...ဒူ ့ကို မွ စိတ္ဆိုးဘူးေနာ္

ငါက အခ်စ္ဆိုတာ ကို

ပိုးေမြးသလို ေမြးတယ္

နင္က အေပ်ာ္အပ်က္နဲ ့

ခ်စ္ျခင္းေမတၲာ ကိုဖိနပ္လိုစီးတယ္

အခ်စ္ဆိုတာ ရုပ္သိမ္းလို ့ရတဲ့အရာဆိုရင္

ငါအေျခာက္ေတာင္ ခံခဲ့မွာမဟုတ္ဘူး

ငါ့ႏွလံုးသား ကိုခြဲျပီး ငါ့အသဲက ိုယူပါ

ငါ့ကဗ်ာေတြကို ယူျပီး

ငါ့မဟုတ္တဲ့ တျခားတစ္ေယာက္က ိုရြတ္ျပလိုက္

ႏွလံုးသားေတြ ေဆြးေျမ ့တဲ့ထိ

ငါမငိုခ်င္ေတာ့ဘူး

မင္းအတြက္ ဒီခြဲခြါျခင္းဟာ

တရားမွ်တမယ္ဆိုရင္

ငါ့အတြက္ေတာ့

ကမာၻပ်က္ ခဲ့ျခင္းပဲ ျဖစ္လိမ့္မယ္ ။

ဒီဘ၀

သူ ့အဓိပၸါယ္နဲ ့သူ

ခ်စ္ျခင္းေမတၠာဟာ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာလို ရွိေစ။

အမ်က္ေဒါသဟာ အမ်က္ေဒါသလို ရွိပါေစ။

စိတ္ဆင္းရဲ ျခင္းကို

ဘုရားမွာ ပန္းလိုကပ္လွဴျပီး

ဆုေတာင္းမိပါရဲ ့။

ရင္ကြဲသံ

ဒါမွမဟုတ္

ငါ့ဘ၀တစ္ခုလံုး အသားႏုျပန္မတက္ေအာင္

တဆစ္ဆစ္ ကိုက္ခဲေနမယ့္ေ၀ဒနာ

ဘ၀အစဥ္အဆက္

ငါ့ကုိယ္ငါ သဲလြန္စရွာမရေအာင္

အတိတ္ေမ့သူ ျဖစ္ေစကာမူ။

ခ်စ္ျခင္း

မုန္းျခင္း

လြမ္းဆြတ္ျခင္း

ခံစားမွဳမွန္သမွ် သုညျဖစ္ပါရေစ။

အရွင္လတ္လတ္

ငရဲက်သလို ပူပြက္ေနတဲ့စိတ္

အသည္းကြဲျခင္းကို ကမ ၻာပ်က္ေအာင္ ေအာင္ဟစ္လို ့

ဒီ နာက်င္မွဳကဗ်ာ

အငါ့ေ၀ဒနာနဲ ့ သစၥာဆိုလိုက္တယ္ ခ်စ္သူ။

တည္ျငိမ္မွဴမရွိတဲ့ ဒီကံၾကမၼာေတြၾကားမွာ

ငါဘာကိုမ်ား ယံုၾကည္ရမွာလဲ

မာယာမ်ားတဲ့ ရာသီဥတုေတြကိုလည္းငါမယံုဘူး

ေရေငြ ့ပ်ံရာမိုးရြာတက္တဲ့ တိမ္လွ ြာေတြကိုလည္းငါမယံုဘူး

ေျမနိ္မ့္ရာ လွံစိုက္တက္တဲ့ ေလးညိဳ ့ရွင္ေတြကိုလည္းငါမယံုဘူး

စာနာမွဴကင္းမဲ့တဲ့ လူယဥ္ေက်းေတြကိုလည္း ငါမယံုဘူး

ဟုတ္တယ္ ငါဘယ္သူ ့ကိုမွမယံုဘူး

ငါယံုၾကည္လိုက္တဲ့မိုးေရေတြထဲမွာ
ခ်စ္သူသက္ပ်င္းခ်သံဟာ
တိတိက်က်ကို ရူးသြပ္ေစခဲ့တယ္
ေန ့ရက္ေတြကတိုေတာင္းတယ္ဆိုေပမဲ့
အလြမ္းေတြကရွည္ေနတုန္းပါပဲ
တံခါးေတြလံုေအာင္ပိတ္ထားပါရက္နဲ ့
ဘာလို ့မ်ား ငါ့စိတ္ေတြ မလံုရတာလဲ
ရနံ့ေတြ ပ်ယ္သြားကတည္းက
ႏွလံုးသားတစ္ခုလံုး ေျမလွန္ျဖစ္ဖုိ ့ေကာင္းတယ္
အခုေတာ့သိုသိုသိပ္သိပ္နဲ ့အလြမ္းေျဖ
အခ်စ္ဆိုတာ မၾကားခ်င္လဲနားေထာင္ေနရတဲ့
တေစၧပံုျပင္တစ္ပုဒ္လိုပါပဲ
ဆြံ ့အသူတစ္ေယာက္လိုတိတ္ဆိတ္
မ်က္စိျမင္ျပီးအလင္းေပ်ာက္သူ
တိမ္အတုရြာတဲ့မိုးမွာ
ႏွလံုးသားကတစ္ဘ၀စာ ဖ်ားနာခဲ့ရျပီ။

စိမ္းတျမျမနဲ ့ ယိမ္းႏြဲ ့လွပေနတဲ့

စပါးခင္းေတြက

လြမ္းဆြတ္ေနဟန္ ေက်းငွက္ေတးသံ

ေလးေတြနဲ ့အတူ မိုးေရမိုးေပါက္

ႏွင္းစက္တို ့ေသာက္ကာ

အာရံုဦးကို ျကည္ႏူးေစဲ့ျပီ....။

*

ေနပူပူမွာ ေလပူကို ရွဴမိျပန္ေတာ့

အိပ္စက္ေနတဲ့ ႏွလံုးသားေတြက

တစ္ေရးႏိုးျပန္ ....

စမ္းေရျကသံေတြနဲ ့အတူ

မွဳန္ရီေမွားျပာ ေတာင္တန္းေတြေက်ာ္ျဖတ္ကာ

မွန္းဆလို ့ရမ္းေရာ္ တမ္းတလို ့ေမွ်ာ္ေနရျပန္ျပီ....။

*

ေနာက္ေတာင္ဆြယ္ ေပ်ာက္ေနကြယ္ျပန္ေတာ့

အိပ္တန္းျပန္ ငွက္ေမွာင္ႏွံတို ့လို

ေငြမွန္ေရာင္ တိမ္ေဆာင္ေတြျကားမွာ

ခ်စ္သူကိုေျပးယူလို ့ ေပြ ့ဖက္ထားခ်င္ျပီ....။

*

ညေမွာင္ေမွာင္ လေရာင္က၀ိုးတို ့၀ါးတား

ေမွးမိွတ္မွိတ္ျကယ္ေတြကလည္း မအိပ္ဆက္ႏုိင္

ေအးစိမ့္စိမ့္ရာသီကလည္း အညိွးျကီးျပန္ေတာ့

တေသြ ့ေသြ ့တို္က္ခတ္လာတဲ့ ေလညွင္းနဲ ့အတူ

ခ်စ္သူေလးမ်ားပါလာေလမလားလို ့

မအိမ္စက္ႏုိင္ အေတြးမျပတ္ႏို္င္ေတာ့ျပီ...။

(ပုလဲညို)

တိမ္ဆိုင္ေတြမုန္တိုင္းေတြျကားမွာ

ျပည္သူေတြရဲ ့ယံုျကည္ခ်က္ေတြ အေရာင္လြင့္ပ်ယ္ေနက်

ပါတ္ျကားအက္ေနတဲ့

ေႏြလယ္ေခါင္ေခါင္ထဲမွာ

ေတာင္ပံရိုက္ခ်ိဳးခံေနတဲ့ ငွက္ေတြလုိ

ျပည္သူေတြရဲ့အနာဂါတ္ေတြလဲ

ဘယ္ေရာက္ေနမွန္းမသိေတာ့ဘူး

***********

ရာသီလြန္အလြမ္းေတြျကားမွာ

အခ်စ္ကုိထမ္းထားရတဲ့ႏွလံုးသားကခ်ိနဲ ့ေနျပီ

တမ္းတတဲ့ အရာေတြက

ဘ၀နဲ ့လိုက္ေရာညီေထြမွဴမရွိေတာ့

့အသိနဲ ့သတိရပ္တည္မွဴဟာ

တျဖည္းျဖည္းေ၀၀ါးလာမွာစိုး

တယ္မေရြးေလွ်ာက္ခ်င္တဲ့လမ္းဆိ ုရင္

ဘာလို ့ေကြ ့ေကာက္ျပီးေလွ်ာက္ေနရတာလဲ

ျဖတ္ေလွ်ာက္ယံုေလးနဲ ့ေတာ့

ႏွလံုးသားကို မခင္းေပးပါရေစနဲ ့လား

နာက်တဲ့ရင္အစံုဟာ

အလြမ္းရင္ျပင္မွာ၀င္သက္ထြက္သက္ေတြ နဲ

့အျငင္းအခံုျဖစ္မွာကို ျကိုသိေနလုိ ့ပါ။

လေရာင္ကိုျငိမ္းရတဲ့လက္
သက္သာမယ္ထင္ေနလားခ်စ္သူ....

က်မက...
ကိုယ္ကူးတဲ့ပင္လယ္ေျကာင္းေတာင္
ကိုယ္ႏွ ့ံစပ္ေအာင္မေျပာႏို္င္သူ...
ရင္ကြဲစုတ္ခ်က္ေတြနဲ ့
တစ္ေန ့ခ်င္းေျမပံုေပ်ာက္ရင္း
ေခၚသံေတြေ၀းရမဲ့အျဖစ္
ေျခစံုရပ္ေနရတာ
ေမာလွပါတယ္.......။

လူတစ္ေယာက္က တစ္ေယာက္ကို
တိတ္တိတ္ကေလးခ်စ္ျပီး
တစ္သက္လံုးေနသြားလုိ ့ရတယ္တဲ့
အလြမ္းေတြေတာင္ေျကမြ
အိမ္မက္ေတြျကိုးပ်က္ရတဲ့ေျကာင္းကေတာ့
အဲဒါပါပဲ.....။